سمیه قشقائی – برای شرکت در جشنواره رسانه‌ای «بهارستان» دنبال سوژه بودم که ناگهان صحنه‌ای واقعی جلوی چشمم ظاهر شد: یک نماینده کلنگ ساخت مدرسه زد و نماینده دیگری کلنگ ساخت یک سردخانه.

در ظاهر، شاید اقدامی مثبت و تبلیغاتی باشد، اما وقتی از زاویه رسانه و وظایف نماینده‌ها نگاه می‌کنیم، داستان متفاوت است. نمایندگان طبق قانون اساسی، وظیفه دارند قانون‌گذاری کنند، بر اجرای قوانین نظارت داشته باشند و نیازهای جامعه را از مسیر قانون حل کنند. در مقابل، کلنگ زدن و آغاز پروژه‌های عمرانی، وظیفه دولت است که منابع، طرح‌ها و اجرا را مدیریت می‌کند.

وقتی نماینده‌ها وقت خود را به کلنگ زدن می‌گذرانند، پیام دوگانه‌ای شکل می‌گیرد: رسانه و مردم ممکن است عملکرد نماینده را با وظایف اصلی او اشتباه بگیرند، و در نتیجه، مسائل مهم‌تر نظارتی و قانونی در سایه باقی بمانند. در این میان، کلنگ و زمین آماده می‌شوند، اما قانون و نظارت واقعی همچنان منتظر قلم نمایندگان می‌مانند.

به عنوان خبرنگار، دیدن این صحنه یادآوری مهمی بود: تصویر نماینده نباید جای عملکرد قانونی او را بگیرد. نماینده قرار نیست مدرسه و سردخانه بسازد؛ او باید شرایط قانونی ساخت آن‌ها را فراهم کند. اگر قانون خوب نوشته شود و نظارت مؤثر باشد، پروژه‌ها خود به خود روی زمین می‌نشینند — بی‌نیاز از حضور فیزیکی نماینده با کلنگ در دست.

برای رسانه‌ها هم این اتفاق درس مهمی دارد: روایت سوژه‌ها باید تحلیلی باشد، نه تبلیغی. صرف حضور نماینده در پروژه‌های عمرانی شاید جذاب به نظر برسد، اما وظیفه اصلی او، قانون‌گذاری و نظارت است. رسانه باید این مرز را شفاف نشان دهد تا مردم بدانند چه کسی قانون می‌سازد و چه کسی آن را اجرا می‌کند.

یک کلنگ روی زمین شاید در عکس خوب بیفتد، اما ارزش واقعی نمایندگی در قلمی است که قانون می‌نویسد، نه کلنگی که خاک می‌کند.